آسمان را به بدنامی مخوان
آسمان را به گنه کاری متهم ندان

خورشید روزگاری است
که
زمین را ترک گفته ست...

---

پ.ن:
رفتن ها را به شمارش گزارده ام
و نرفتن ها را به قیاس
کاش تناظری یک به یک
این دو را
به هم مربوط می ساخت.

لذت می بری وقتی رهایی
وقتی دلت نمی لرزد
از نگاهی
از حرفی
وقتی نگران نیستی از خوشایند هاو ناخوشایندها
لذت می بری وقتی دلت
برای عشق های الکی نمی طپد
لذت می بری وقتی زنده ای
هنوز فریاد می زنی
برای نجات
برای لذت

---

پ.ن:قضیه خیلی فرق کرده با قبلنا،حرفامو دیگه نمی گم با کفترا...!ـبهرامـ-

ـ دانشجو کیست؟

۱)دختری چادری که با یک دست محکم چادر خود را جلوی صورتش گرفته و با دست دیگر بیانیه ای مبنی بر اعتراض به تفکیک جنسیتی در ترم جدید در دست دارد و هر روز به کتابخانه می آید و جلوی تک تک میزها خم می شود تا امضا جمع کند و اعتراض خود را به رئیس اعلام کند.

۲)دانشجو شاید بغل دستی ای باشد در کتابخانه که از درد عشق و کمبود محبت خودکارش سرفه ی خشکی روی کاغذ می زند و شعر می نویسد و می گوید:"تا حالا شش بیت نوشتمُ دو بیت دیگر می نویسم خالی می شوم،تمام".می گویم :"می شود هشت بیتی!" و بعد می خندم. به دل می گیرد.

۳)دانشجو شاید همان جوان هجده ساله ای است که یک بسته سیگار را روی نیمکت پارک نزدیک دانشگاه از صبح تا عصر دود می کند و فکر می کند و فکر می کند و فکر می کند...

۴)دانشجو شاید آن جوانی است که در بهترین دانشگاه کشور در جلو دانشکده استاد را با صدای بلند فحش می دهد و سوالها را بلند بلند به چپ و راست حواله می کند!

۵)دانشجو کیست؟؟؟

گفت : احوالت چطور است ؟

گفتمش : عالی است...مثل حال گل !

حال گل در چنگ چنگیز مغول
                                                           -قیصر امین پورـ

 

آسانتر از همیشه بوسیدمت
آرامتر بوییدمت
و دیرتر از همیشه وداع کردمت

این شده عادت این روزها.

۱.مزه لوطی خاکه...

۲.به خدا منم آدمم...

۳.کاش اصلا مغز نبود،کاش اصلا نمی شد فکر کرد...

من و مرگ را
نسبتی غریب هست

آنگه که من هستم
خبری از رنگش نیست

و وقتی او می آید
من تمام خودش را جمع می کند
و نیست می گردد

و نیز نبود هیچ یکمان
در حال
ممکن نیست

من نقیض مرگم!

مرا به بند می کشی
از این رهاترم کنی

زخم نمی زنی به من
که مبتلاترم کنی

از همه توبه می کنم
بلکه تو باورم کنی...

---

پ.ن:چرا؟!

نفس در پی نفس
خنده پشتِِ خنده
و حسرت پشتِ حسرت

غمها را طاقچه ای باید
برای نهیدن

نفس در پی نفس
لبخند پشتِ لبخند
و فکر در امتداد فکر

دستان را کوره ای باید
برای نهیدن!

نفس در پی نفس
نگاه پشت نگاه
و آه در پی آه

قلب ها را غاری باید
برای نهیدن

نفس در پی نفس
نفس در پی نفس
و نفس در پی نفس

جان را جایی باید
برای نهیدن.

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد          قضای آسمان است این و دیگر گون نخواهد شد
رقیــــــب آزارها فرمود و جای آشتــی نگذاشت          مگر آه سحرخیزان ســــــوی گردون نخواهد شد   
...
شراب لعل و جـــــــای امن و یار مهربان ساقی        دلا کی به شـــــــود کارت اگر اکنــــون نخواهد شد     

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم        کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

مشوی ای دیده نقش غم زلوح سینه ی حافظ         که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد

---

پ.ن:بعد از پنج شش ماه دیدمش، تقریبا بعد از کنکور،رفته شهرستان، تغییر کرده.
برگشت گفت:چقدر پیر شدی؟!
به دستام نگاه کردم و حالا هم در آینه به صورتم،"پندار ما این است که ما مانده ایم وشهدا رفته اند،اما حقیقت آن است که زمان،ما را با خود برده است و شهدا مانده اند."